02-134 Warszawa,
1 Sierpnia 28/48

Odsłony: 135

 

 

Wzorzec FCI 218/15.09.2010/GB

 

CHIHUAHUA

Wersja polska listopad 2010

KRAJ POCHODZENIA:  Meksyk.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 28.07.2009.

UŻYTKOWOŚĆ:  Pies do towarzystwa.

KLASYFIKACJA FCI:  Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa

Sekcja 6 Chihuahueño.

Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

Chihuahua jest uznawany za najmniejszą rasę świata a nosi nazwę największego stanu Republiki Meksyku (Chihuahua). Przypuszcza się, że psy te żyły w stanie dzikim i w okresie cywilizacji Tolteków zostały schwytane i oswojone przez tubylców. Podobizny ozdobnego psa zwanego «Techichi», który żył w mieście Tula były używane jako ozdoby obiektów architektonicznych w mieście. Posągi te przedstawiają psy bardzo podobne do współczesnego Chihuahua.

WRAŻENIE OGÓLNE:

Pies tej rasy ma zwarte ciało. Niezwykle ważny jest fakt, że jego czaszka jest wysklepiona w kształcie jabłka i że nosi on swój umiarkowanie długi ogon bardzo wysoko, bądź to zagięty, bądź też w kształcie półkola z końcową częścią ogona skierowaną w stronę lędźwi.

ISTOTNE PROPORCJE:

Długość ciała nieznacznie większa niż wysokość w kłębie. Pożądany jest jednak prawie kwadratowy tułów, szczególnie u samców. U suk, ze względu na funkcje rozrodcze, dopuszczalny jest nieco dłuższy tułów.

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT:

Żywy, czujny, ruchliwy i bardzo odważny.

GŁOWA

MÓZGOCZASZKA:

Czaszka: wyraźnie zaokrąglona głowa w kształcie jabłka (cecha charakterystyczna rasy)

Stop:  wyraźnie zaznaczony, głęboki i szeroki, czoło wypukłe już od nasady kufy.

TRZEWIOCZASZKA:

Nos:  dopuszczalny każdy kolor. Umiarkowanie krótki, zadarty nieznacznie do góry.

Kufa:  krótka, z profilu prosta, szeroka u nasady, zwężająca się w kierunku nosa.

Wargi:  suche, ściśle przylegające.

Policzki:  nieznacznie rozwinięte, bardzo suche.

Uzębienie:  zgryz nożycowy lub cęgowy. Tyłozgryz, przodozgryz, jak również wszystkie inne wadliwe typy zgryzu muszą być surowo oceniane.

Oczy:  duże, okrągławe w kształcie, bardzo wyraziste, nie wyłupiaste, bardzo ciemne. Oczy jaśniejsze są dopuszczalne, ale niepożądane.

Uszy:  duże, stojące, rozwarte, szerokie u nasady, zwężają się stopniowo ku zaokrąglonym nieco końcom. W spoczynku nachylone na bok pod kątem 45°.

SZYJA:

Górna linia nieco łukowata, umiarkowanej długości, grubsza u psów niż u suk. Bez łałoku. U odmiany długowłosej obecność dłuższego włosa tworzącego kryzę jest nadzwyczaj pożądana

TUŁÓW:

Zwarty i mocnej budowy.

Linia górna:  prosta.

Kłąb:  tylko lekko zaznaczony.

Grzbiet:  krótki i mocny.

Lędźwie:  mocno umięśnione.

Zad:  szeroki i mocny; prawie płaski lub nieznacznie opadający.

Klatka piersiowa:  szeroka i głęboka, żebra mocno wysklepione.

Widziana z przodu pojemna lecz nieprzesadnie. Widziana z boku sięga do łokci. Nie beczkowata.

Linia dolna:  utworzona przez wyraźnie podciągnięty brzuch. Brzuch obwisły dopuszczalny, lecz niepożądany.

OGON:

Osadzony wysoko, płaski w wyglądzie, umiarkowanej długości; szeroki u nasady, zwężający się stopniowo w kierunku koniuszka. Sposób noszenia ogona jest ważną cechą charakterystyczną rasy: w ruchu jest noszony wysoko, nieco zagięty, bądź w postaci półkola, z końcówką skierowaną ku lędźwiom, co przydaje tułowiowi równowagę. Nigdy nie powinien być noszony między tylnymi nogami, ani zakręcony poniżej linii grzbietu. Szata na ogonie zależy od odmiany i powinna być zharmonizowana z szatą na tułowiu. U odmiany długowłosej szata na ogonie tworzy pióro. W spoczynku ogon jest opuszczony i tworzy niewielkie, haczykowate zagięcie.

KOŃCZYNY:

KOŃCZYNY PRZEDNIE:  widziane z przodu tworzą linię prostą z łokciami. Widziane z boku są prostopadłe do podłoża.

Łopatki:  nie są nadmiernie umięśnione.

Ramię: Dobre kątowanie między łopatką, a kością ramienną.

Łokcie:  mocne i przylegające ściśle do tułowia, co zapewnia swobodny ruch.

Podramię: Proste, dobrej długości

Nadgarstki:  nieznacznie ugięte, mocne i giętkie.

ŁAPA: bardzo mała i owalna, z palcami rozstawionymi lecz nie płaskimi ( ani zajęcza, ani kocia łapa) . Pazury szczególnie mocno łukowate i umiarkowanie długie. Opuszki dobrze wykształcone i bardzo elastyczne. Palce dodatkowe niepożądane.

KOŃCZYNY TYLNE:  dobrze umięśnione z długimi kośćmi, prostopadłe do podłoża i równoległe w stosunku do siebie, z dobrym kątowaniem w stawach biodrowych, kolanowych i skokowych, w harmonii z kątowaniem kończyn przednich.

Stawy skokowe:  ścięgna Achillesa krótkie i dobrze wykształcone; widziane z tyłu są dość szeroko rozstawione i prostopadłe do podłoża.

ŁAPA:  bardzo mała i owalna, z palcami rozstawionymi lecz nie płaskimi ( ani zajęcza, ani kocia łapa) . Pazury szczególnie mocno łukowate i umiarkowanie długie. Opuszki dobrze wykształcone i bardzo elastyczne. Palce dodatkowe niepożądane.

CHODY:

Kroki są długie, sprężyste, energiczne i żwawe z długim wykrokiem i mocną akcją tyłu. Oglądane z tyłu, kończyny tylne powinny być prowadzone prawie równolegle w stosunku do siebie, tak, żeby ślady stóp pokrywały się ściśle ze śladami łap przednich. Wraz z przyśpieszonym tempem ruchu kończyny wykazują tendencję do zbieżności w kierunku środka ciężkości (ruch jednośladowy). Ruch pozostaje swobodny i sprężysty bez widocznego wysiłku, z głową uniesioną do góry i prostym grzbietem.

SKÓRA:

Gładka i elastyczna na całym ciele.

SZATA:

SIERŚĆ: w rasie tej są dwie odmiany szaty.

• krótkowłosa:  szata jest krótka, przyległa na całym ciele. Jeśli jest podszycie, włos jest nieco dłuższy; rzadsza szata w okolicy gardła i podbrzusza jest dopuszczalna; nieco dłuższy włos na szyi i ogonie, krótki na pysku i uszach. Szata jest błyszcząca, a jej struktura miękka. Psy bezwłose nie są tolerowane.

• długowłosa:  szata powinna być delikatna i jedwabista, prosta lub lekko falista. Podszycie pożądane niezbyt gęste. Szata jest dłuższa, tworzy pióra na uszach, szyi, tylnych partiach kończyn przednich i tylnych, na łapach i ogonie. Psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą nie są akceptowane.

MAŚĆ: wszystkie kolory, we wszystkich możliwych odcieniach i kombinacjach są dopuszczalne z wyjątkiem umaszczenia marmurkowego.

WAGA:  w tej rasie brana jest pod uwagę tylko waga, nie wzrost.

Idealna waga:  między 1.5 a 3 kg.

Jednak psy między 500 gr a 1,5 kg są akceptowane. Okazy ważące poniżej 500 gr i ponad 3 kg powinny być dyskwalifikowane.

WADY:

Wszelkie odchylenia od podanego powinny być uznawane za uznać za wady, i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność zwierzęcia.

• Brakujące zęby

• Podwójne zęby (przetrwałe zęby mleczne)

• Wąskie, spiczaste uszy

• Krótka szyja

• Długi tułów

• Karpiowaty lub łękowaty grzbiet (lordoza lub kifoza)

• Spadzisty zad

• Wąska klatka piersiowa, płaskie, słabo wysklepione żebra

• Ogon: nieprawidłowo osadzony, krótki lub zakręcony

• Krótkie kończyny

• Odstające łokcie

• Zbyt wąskie ustawienie kończyn tylnych

POWAŻNE WADY:

• Wąska czaszka

• Małe oczy, oczy głęboko osadzone lub wyłupiaste

• Długa kufa

• Tyłozgryz lub przodozgryz

• Rozchwiane kolana

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

• Psy agresywne lub przesadnie lękliwe

• Psy w typie lekkim (typ „jelenia”, o nietypowej i krańcowo wysublimowanej budowie: delikatna głowa, długa szyja, wysmukłe ciało, długie kończyny)

• Psy z niezrośniętym ciemiączkiem

• Uszy wiszące lub małe

* Deformacje żuchwy lub szczęki

• Ekstremalnie wydłużone ciało

• Brak ogona.

• U odmiany długowłosej: psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą

• U odmiany krótkowłosej: miejsca bez sierści (łysiny)

• Umaszczenie marmurkowe

• Waga ponad 3 kg

N.B:

Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Każdy pies wykazujący oczywiste wady fizyczne lub zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA:

Samce powinny mieć dwa normalnie wyglądające jądra, całkowicie opuszczone do worka mosznowego

.